Nederlands
English
Vandaag was een droevige en blije dag ineen, dus er waren gemengde gevoelens. Niet alleen voor mij. Vandaag was de dag van mijn tante Cathy's begrafenis. Er kwamen een heleboel familieleden, vrienden en kennissen. Er was niet genoeg ruimte voor iedereen om te zitten. Sterker nog, misschien stonden er wel meer mensen dan er zaten. Ik had gelukkig wel een plekje om te zitten. Met mijn stomme ziekte had ik het staand nooit lang volgehouden. De dienst was prachtig. Ik moest ook wel huilen. Ik wist van tevoren niet of ik zou gaan huilen. Ik voelde me ook wat rot hierover want ik kende mijn tante Cathy helemaal niet zo goed als sommige andere mensen. Maar ik vind het zo rot voor haar, en haar familie. Ze heeft een zoontje van dezelfde leeftijd als Seth, en nog drie kinderen. En natuurlijk haar liefhebbende man, mijn oom. Ze was te jong om te sterven in mijn ogen. En ik zou haar graag beter gekend hebben. Helaas zal ik die kans nooit krijgen. Toen ik haar voor het eerst ontmoette, gaf ze me een welkom gevoel in de familie. Dat vergeet ik nooit meer.
Nadat we afscheid hadden genomen van Cathy, gingen sommigen van mijn familieleden naar mijn vader's graf en ze sleurden mij ook mee. Alleen wilde ik nog niet gaan, aangezien ik witte orchideeën had gekocht voor mijn vader en ik wilde deze natuurlijk op zijn graf zetten. ChEeTaH is ze uit de auto gaan halen terwijl ik naar het graf liep. Mijn moeder vertelde me dat mijn vader's favoriete bloem een witte orchidee was. En ik had geluk dat ik een bloemist had gevonden die nog een overgebleven witte orchidee had. Dat noem ik nog eens geluk hebben. Ik was heel erg emotioneel toen ik mijn vader's graf zag, aangezien ik er nog nooit was geweest. Hij is overleden in 2001, maar ik kreeg mijn uitnodigingen 15 minuten voordat de dienst begon en ik was zo geschrokken dat ik niet wist wat ik moest doen. Ik was ook bang om daar te verschijnen. Ik had nog nooit iemand van de familie gezien. Nou ja ze kenden mij wel van toen ik een baby was, maar dat kon ik me niet herinneren.
De foto's tonen mijn vader's graf. Hij heeft geen gemiddelde grafsteen. Hij heeft een speciale steen. Aan de rechterkant staat een potje met een bericht van mijn (lang verloren) jonge zusje Dayla. En links staat mijn witte orchidee en nog wat andere bloemen (ik weet niet van wie). Ik ben blij dat we zijn gegaan. Ik zou alleen willen dat ik er vaker heen kon.
Naderhand verzamelde de familie zich in de hal van het centrum en we besloten dat we wat gingen drinken en (avond)eten bij mijn tante Joke's (en oom Hans') huis. Ik denk dat iedereen het wel leuk vond dat ik er was. Ik heb weer nieuwe familieleden ontmoet, die ik enkel kende via Internet. Het was zo leuk! Het eten was super. We hebben gekke hoedjes opgezet, veel gepraat, naar jeugdvideo's gekeken (ook met mijn vader erin!) en nog veel meer. Helaas ging de avond veel te snel voorbij. Maar we hebben wel gepraat over het organiseren van een familiereunie binnenkort en wij gaan helpen, door het opzetten van een (gesloten) website hiervoor. 
Oh!
Sterkte! Maar misschien wat ongepast. Lang verloren zusje? En 'Ik had mijn familie nog nooit gezien'. Ik snap dit bericht niet helemaal, misschien omdat ik je pas sinds kort 'volg' 
Heb je een link waar daar meer informatie over staat op je blog? Nogmaals Sterkte! 
Ja, het is nogal persoonlijk dus ik blog er eigenlijk nooit over. Zonder al teveel details komt het erop neer dat ik zonder de Kooymans kant van de familie ben opgegroeid en daarom niemand (tot enkele jaren geleden) kende. Eerst één tante, dan weer een andere. Je moet je voorstellen dat mijn opa en oma Kooymans 15 kinderen hebben gehad. Daaruit zijn meer dan 30 neefjes en nichtjes ontstaan. Drukke en grote familie dus, dus contact zoeken was nogal overwhelming, aangezien ik IRL toch behoorlijk verlegen en nerveus kan zijn.
Over mijn zusje heb ik weleens iets geschreven op mijn 100 feitjes pagina, alleen deze pagina is outdated, daarom staat deze niet meer in het menu.
Hier een quote van die pagina:
"My dad died when I was 17 (which was in 2001). And that was the same year I found out I had a little sister. Until this day, I don’t have any form of contact with my little sister. And I don’t like it. But it’s not up to me to take action, as her mother did not want her to know (yet). I have seen her once. That was in 2004. She is now 9 years old. But I don’t know where she lives. And she probably doesn’t even know I exist."
Bedankt trouwens!
Ik zal misschien vaker erover bloggen. Dat kan handig zijn, als Dayla zelf ooit gaat zoeken.
Oh! Kijk dat word al een stuk duidelijker, en mijn moeder heeft ongeveer hetzelfde meegemaakt, haar vader overleed ook toen ze 17 was, en ze heeft ook een zusje nooit gekend (zij had er ook een stuk of 15), dus het komt bijna op hetzelfde neer... Alleen zij heeft nu geen contact meer met haar familie
En eh, Graag gedaan 
Volgens mij lucht dat wel een beetje op niet 
?
Euhm graag gedaan? :uhm:
Nee het lucht niet echt op, het is niet alsof ik het verborgen hield, het kwam alleen nooit ter sprake op dit blog omdat daar geen reden toe was. Verder ga ik me niet met anderen vergelijken - omdat ik niet weet wat er bij een ander gebeurd is, maar wel bij mezelf. En dat vind ik te persoonlijk om op mijn blog te bespreken. Misschien dat ik het er daarom ook wel nooit over heb in posts e.d.
Ok sorry
Klein foutje, en toen ik zei, graag gedaan, er staat in jouw vorige berichtje 'Bedankt Trouwens' , dus ik antwoorden met Graag gedaan 
Snap je 
? En ja, ik vergelijk mij (of mijn moeder 
) ook niet met andere, ik zeg alleen dat het een beetje op elkaar lijkt, het komt mij gewoon bekent voor omdat ik zo'n verhaal eerder heb gehoord, vergelijken is bijna nooit echt mogelijk tussen twee (hele) verschillende personen, dat hoort niet 
En dat probeerde ik ook niet te doen, het kwam verkeerd over bij jou sorry 
En over dat 'lucht op niet' , je begon wat somber in je berichtje (wat begrijpelijk is) en eindigde wat vrolijker voor mijn gevoel, maar ik kan je gezicht e.d niet zien, dus ik dacht dat 
Sorry 
!
Je hoeft geen sorry te zeggen hoor, sorry als ik verkeerd overkom. Ik bedoel gewoon te zeggen dat het nogal persoonlijk ligt, dus dat ik niet echt opgelucht ben ofzo.
Ik ben wel heel blij dat ik meer contact heb met mijn familie. Vooral neven en nichten is erg leuk, omdat die juist in zoveel opzichten op mij lijken. uiterlijk ook - op mijn ziekte na dan, aangezien dat mijn uiterlijk helaas nogal wat bepaalt.
Maar in mijn moeders familie heb ik altijd een beetje een raar gevoel gehad, moeilijk uit te leggen. Iedereen had, toen ik nog heel jong was, een vader in hun leven. En ze waren allemaal zeer blank en blond. Tja ik val dan nogal op in zo'n familie. Aan mijn vaders kant van de familie, hadden de andere neefjes en nichtjes natuurlijk allemaal een blanke ouder en een iets donkerdere ouder. Dat klinkt heel raar maar huidskleur heeft in mijn leven een heel grote rol gespeeld.
Mijn ooms en tantes ontmoeten is natuurlijk ook heel leuk. Ze vertellen me veel over mijn vader - als ik dat wil. Verder vinden ze het ook leuk om hun nichtje te ontmoeten natuurlijk. En ook heel leuk is dat ze na de dood van mijn vader, de spullen hier en daar hebben verdeeld, waardoor ik nu soms iets leuks krijg zoals mijn eigen geboortekaartje, een schilderij van mijn vader, een gedichtenboek dat hij geschreven heeft, foto's, een (kapotte) gitaar enzovoorts. Allemaal dingen die me toch iets meer over hem vertellen dan alleen verhalen. Dus al met al vind ik het contact echt heel leuk.
"Vroeger" ligt gewoon nog wat gevoelig. Ik zal sommige dingen wel altijd met me meedragen. Maar daar kan de familie natuurlijk niets aan doen.
Ik zie ook dat je er een nieuwe post gemaakt hebben. En inderdaad, zulke dingen zijn mooi, door al die contacten kom jij eigenlijk meer over jou vader te weten, en dat is natuurlijk altijd mooi.
Nieuwe reactie inzenden